Nazywał się Publius Ovidius Naso, urodził się w roku 43 przed Chr. w Sulmonie w środkowej Italii, w kraju Pelignów. Pochodził z rodziny bogatych ekwitów, edukację pobierał wraz z bratem u najlepszych nauczycieli w Rzymie. Na dalsze studia wyjechał do Aten, podróżował także do miast na wybrzeżu Azji Mn. I na Sycylię. Porzucił karierę urzędniczą, by poświęcić się całkowicie twórczości poetyckiej, do której upodobania i uzdolnienia wykazywał od wczesnej młodości. Protektorem i opiekunem młodego poety był wybitny mąż stanu i wódz M. Waleriusz Messala Korwinus. Już pierwszy zbiór wierszy miłosnych pt. Amores z roku 20 przed Chr. okazał się wielkim sukcesem. W roku 8 po Chr., u szczytu kariery poetyckiej, został zmuszony do opuszczenia Rzymu i skazany decyzja cesarza Augusta na bezterminową relegacje do Tomis nad Morzem Czarnym (obecnie Konstanca). Przyczyny tego zesłania nie zostało nigdy wyjaśnione. Zmarł w Tomis w roku 17 lub 18 po Chr. i tam został pochowany.
Świat poetycki Owidiusza był znacznie bogatszy i barwniejszy niż świat innych wielkich twórców poezji rzymskiej, wciąż jeszcze urzeka swoim niefałszowanym wdziękiem, pięknem, niewyczerpanym mistrzostwem języka i stylu. W tym świecie poetyckim pierwszego okresu twórczości poety z Sulmony niepodzielnie włada miłość, która jest naczelną wartością i której zostały podporządkowane wszystkie składniki świata poetyckiego .jego Amores, Listów heroin, Sztuki miłosnej i Środków przeciw miłości. Ale koncepcja czy model miłości w tych utworach podlega zmianom: w Amores jest grą, zabawą, żartem, w Listach heroin uczuciem pełnym tragicznych napięć i antynomii, w Sztuce miłosnej i Środkach przeciw miłości – tematem poważnym, wiedzą i umiejętnością.
W drugim okresie rozwoju sztuki poetyckiej Owidiusza powstały dwa jego wielkie poematy, wysnute z mitologii i parahistorii: Metamorfozy (Przemiany) i Fasti (Kalendarz poetycki). Metamorfozy przewyższają bogactwem poetyckim, pięknem i oryginalnością inne dzieła tego autora. Głównymi wyznacznikami wizji poetyckiej świata, są tu fantazja i emocje. Przesłaniem tego działa jest idea zmienności jako powszechna zasada bytu, wszelkich jego form i przejawów: człowiek może zmienić się w drzewo, a kamień w człowieka. Utwór ten jest najważniejszym osiągnięciem artystycznym poety. Z kolei Fasti, poetycki kalendarz rzymski, objaśniają genezę świąt, uroczystości i obrzędów.
Na zesłańczą twórczość Owidiusza składają się przede wszystkim dwa zbiory elegii napisane w latach 8-12 po Chr. i: Tristia (Żale) i Epistulae ex Ponto (Listy znad Morza Czarnego). Elegie te są szczytowym osiągnięciem tego poety, jeśli idzie o dojrzałość i głębię wyrażanych uczuć. Osobiste nieszczęście – zesłanie otworzyło przed Owidiuszem nowe i nie dostrzegane dotąd obszary doświadczeń i losu ludzkiego, ponury i złowrogi świat rozpaczy, cierpienia, strachu i poniżenia.